ჟან ჟაკ რუსო თავის ავტოგრაფიულ თხზულებაში "აღსარება" იგონებს, რომ ერთხელ, როცა თხუთმეტიოდე წლისა იყო, მივიდა წყაროსთან თუ შადრევანთან, სადაც ქალაქის გოგონები დღის გარკვეულ დროს წყლის ასაღებად იკრიბებოდნენ, და წარუდგა მათ იმ სახით, როგორითაც თითოეულ მათგანთან ახლოს ყოფნას ისურვებდა.